اخبار برگزیده

25 آگوست 2019

احتمال نهایی شدن انتقال سانچز به اینتر در روز دوشنبه؛ دالبرت…

24 آگوست 2019

آمادگی اینتر برای ارائه پیشنهاد به لاتزیو برای اس ام اس

24 آگوست 2019

دی مارتزیو: با رضایت دالبرت معاوضه او و بیراگی در آستانه انجام شدن

برترین گلزنان لیگ

پیاتک

جنوا

9 گل

ایموبیله

لاتزیو

8 گل

رونالدو

یوونتوس

8 گل

ایکاردی

اینتر

7 گل

مرتنس

ناپولی

7 گل

اینسینیه

ناپولی

7 گل

دفرل

سمپدوریا

6 گل

پاوولتی

کالیاری

6 گل

کاپوتو

امپولی

6 گل

هیگوایین

میلان

5 گل

گومز

آتالانتا

3 گل

بواتنگ

ساسولو

3 گل

ورود کاربران

پسورد را فراموش کرده اید?

نظرسنجی

آیا موافق استراتژِی سانینگ برای نقل و انتقالات هستید ؟

فوتبالیستی که شبیه هیچ کس نبود/ درباره خاویر زانتی؛ اسطوره ای که در تاریخ بی ‏تکرار است …

به مناسبت تولد 46 سالگی خاویر زانتی اسطوره بی چون و چرای دنیای فوتبال

گلن بیلینگهام، نویسنده ایندیپندنت: برای آنها که از او شناخت کافی نداشتند؛ اندام تنومند و آراسته‌اش هنگام در اختیار داشتن توپ طوری به نظر می‌رسید که در آستانه زمین خوردن است. در نخستین لحظات زیر پا داشتن توپ، نمی‌شد وضعیت او را خوب توصیف کرد اما خیلی زود خیال هواداران را مبنی بر از دست دادن تعادلش، راحت می‌کرد. می‌توان گفت او بالا تنه «پل گاسکوئین» در اوج و دو پای رقصان «جرج بست» را دارا بود.

در روزهای آغازین حضورش در اینتر، او یک آچر فرانسه بود؛ مهاجم حریف را مهار می‌کرد، توپ را به کنترل خود در می‌آورد، همان مهاجم را با حرکات تکنیکی از پیش رو برمی‌داشت، حملات حریف را یکی پس از دیگری خنثی می‌ساخت و موج جدید حمله تیم خودی را آغاز می‌کرد. این ویژگی‌ها برای میلیون‌ها هوادار فوتبال آشنا است؛ اینها هنرمندی و توانایی «خاویر زانتی» بود؛ شماره چهار ابدی باشگاه اینتر که در بسیاری از زمینه‌ها یک مورد نادر محسوب می‌شد. او یکی از مستعدترین بازیکنان دفاعی آرژانتین به حساب می‌آمد، بازیکنی که البته به زعم برخی کارشناسان به بیراهه رفت! او نه یک رهبر وحشی بود و نه به شیوه دفاعی خاص متکی، او ورژنی بود تازه از بازیکنی که قرار بود قلب میلیون‌ها فوتبال‌دوست را تسخیر کند.

مهارت زانتی ساده، بی‌نقص و البته کاملاً تکنیکی بود و وظیفه‌اش چه به عنوان یک مدافع کناری و چه به عنوان هافبک دفاعی را به ساده‌ترین شکل ممکن در زمین انجام می‌داد. او با دوران بازی طولانی و ثباتی مثال‌زدنی، کارش را به زیبایی هر چه تمام‌تر به اتمام می‌رساند و آن را با لحظاتی طلایی تزئین می‌کرد. آمار خود گویاست: پنج اسکودتو، چهار جام حذفی ایتالیا، چهار سوپرکاپ ایتالیا، یک لیگ قهرمانان اروپا، یک سوپرجام اروپا، یک جام باشگاه‌های جهان؛ نوزده سال حضور در مستطیل سبز که فقط ۴ سالش کاپیتان نبوده! ضمن اینکه او ۸۵۸ بار با پیراهن اینتر و ۱۴۳ بازی با پیراهن آرژانتین به میدان رفت. اکنون به صراحت می‌توان گفت که شخصیت مثال‌زدنی و بی‌همتایش باعث شد که لحظات خاص مهم بازی این جنتلمن بعضاً تحت تاثیر فروتنی و تواضعش قرار بگیرد.

تقابل انگلیس و آرژانتین در جام‌جهانی ۱۹۹۸ مثالی ایده‌آل برای پیوند کار باشکوه او با سادگی و فروتنی‌ست. به مانند یک تِم در پیشرفت؛ روحیه قابل تحسین زانتی با توجه به حرکات بعدی اوون، بکهام و سیمئونه گم شد و از آن نبوغ شخصی زانتی صحبت نشد. در شلوغی ضربه‌ای ایستگاهی در جریان بازی، زانتی به موقع ظهور کرد و نتیجه بازی را به تساوی ۲ بر ۲ کشاند. او پاس تند و تیزی را در حالی دریافت کرد که پشت به دروازه قرار داشت، با پای راستش توپ را کاشت و سپس با پای چپ توپ را به گوشه دروازه فرستاد. شاگردان «گلن هادل» احتمالاً بخش اعظمی از استراحت بین دو نیمه را مشغول فکر کردن به این قضیه بودند که چگونه یک مدافع کناری می‌تواند چنین ماهرانه با هر دو پای خود بازی کند و به مانند یک مهاجم مادرزاد کار را به اتمام برساند. این گل، نبوغ و مهارت زانتی را به بهترین شکل ممکن به تصویر کشید.

فارغ از تمام افتخارات، بازی‌ها و عملکرد سلحشورانه‌ای که داشت، زانتی شخصی بود که هر چه کرد برای لذت خالص انجام داد و سرانجام نیز در ماه مِی سال ۲۰۱۴ کفش‌هایش را برای همیشه آویخت و به شایستگی به عنوان نایب رئیس باشگاه اینتر منصوب شد، انتصابی که نشان از عدم خودخواهیِ دل‌گرم‌کننده او دارد.

البته ساده‌گرایی و رفتارهای صادقانه زانتی از دوران کودکی او سرچشمه می‌گیرد. محله‌ای که خانواده طبقه کارگر زانتی در آنجا (در شهر بوینس‌آیرس) زندگی می‌کردند «Dock Sud» نامیده می‌شد و شرایطش دقیقاً برخلاف تصاویر پر زرق و برق پایتخت آرژانتین بود! والدینش بنا و نظافتچی بودند و همین اطلاعات کافیست تا بدانید آنها فرسنگ‌ها با ثروت و رفاه کامل فاصله داشتند. خاویر در کنار برادرش سرجیو خیلی زود به فوتبال نه به چشم یک راه نجات بلکه به چشم مسیری برای رسیدن به خوشی نگاه کردند، شاید به همین دلیل نیز بود که با حضور در زمین‌های محلی به جای جنگ و دعوا با بچه‌ها، با حرفه‌ای‌گری آشنا شد.

نکته جالب ماجرا اینجاست که کارنامه حرفه‌ای زانتی می‌توانست به طرز عجیبی پیش از شروع به اتمام برسد؛ در سال ۱۹۸۹، زانتی بی‌تجربه و ۱۶ ساله، دوره‌ای را در یکی از پنج باشگاه بزرگ آرژانتین یعنی در باشگاه «اتلتیکو ایندیپنینته» سپری کرد و بعد از گذشت چند هفته، مربیان به دلیل ضعف زیاد و لاغری عذرش را خواستند! اما این اتفاق زانتی را مایوس نکرد بالعکس او پخته‌تر شد و با مطالعه سخت، تحصیلات‌اش را تکمیل کرد. به محض ترک مدرسه، او به همراه پسرعموی خود به کار مشغول شد و هر روز صبح به خانه‌ها شیر تحویل می‌داد. شیف کاری‌اش ساعت ۴ صبح آغاز می‌شد و پس از آن نزد پدر می‌رفت و از بنایی در کنار پدرش لذت می‌برد. او بعدها در این باره گفت: «من از کار پدرم لذت می‌بردم اما فراتر از آن، به انجام کاری سودمند و محکم علاقه داشتم. ساختن یک خانه استعاره‌ای‌ست از آنچه که دوست دارم. در مرکز فلسفه زندگی یک اصل قرار دارد؛ از صفر شروع کردن و به صد رسیدن.»

هنگام پیوستن به تیم دسته دومی «اتلتیکو تالرس» در سال ۱۹۹۱، زانتی از صفر کارش را شروع کرد و خیلی زود به مهره ثابت و مهمی در تیم تبدیل شد اما هنوز عده کمی برایش صعود به قله فوتبال جهان را متصور می‌شدند، اتفاقی که شاید زودتر از حد تصور رنگ واقعیت به خود گرفت. پس از سپری کردن یک فصل خوب در دسته دوم، زانتی توسط باشگاه «بانفیلد» جذب شد. او به سرعت توجه هواداران را به خود جلب کرد و در میان آنها به
«El Tractor» معروف شد. خاویر که به قدرت بدنی و سخت‌کوشی و البته سخت‌گیری شهرت داشت روند رو به رشد خود را به سرعت طی کرد و در ادامه با رد کردن پیشنهاد دو غول فوتبال آرژانتین یعنی «ریورپلاته» و «بوکاجونیورز»، با محبوبیت چشم‌گیر در میان هواداران مواجه شد. در واقع می‌توان گفت که زانتی در اثبات توانایی‌هایش در تیم بانفیلد، کمترین زمان را صرف کرد. «دنیل پاسارلا» سرمربی وقت تیم ملی آرژانتین به همان اندازه سریع بود و خیلی زود به زانتی ۲۱ ساله نخستین بازی ملی‌اش را هدیه داد. سه ماه بعد از جام‌جهانی ۱۹۹۴، آرژانتینی جدید و جوان در دیداری دوستانه به مصاف شیلی رفت و با سه گل به برتری رسید. این دیدار نقطه آغاز کارنامه بین‌المللی خاویر زانتی بود.

رسیدن زانتی به تیم ملی و فعالیت در این عرصه باعث شد تیم‌های بیشتری او را تحت نظر بگیرند. در تابستان سال ۱۹۹۵، «ماسیمو موراتی»؛ بازرگان مشهور نفتی و ثروتمند ایتالیایی، به عنوان رئیس باشگاه اینتر منصوب شد. این شایعه وجود دارد که موراتی در سال‌های فعالیت‌اش در اینتر چیزی در حدود ۱,۵ میلیارد یورو از سرمایه شخصی‌اش هزینه کرد تا با ستارگانی نظیر؛ «ابراهیموویچ»، «اسنایدر»، «فیگو»، «پاتریک ویرا»، «اتوئو»، «کریستین ویری»، «زامورانو»، «روبرتو کارلوس»، «آدریانو»، «کرسپو»، «رونالدو نازاریو» و «مایکون» در دوران اوج‌شان قرارداد امضا کند. خاویر زانتی از نخستین خریدهای موراتی بود. در واقع او و هموطن‌اش «سباستین رمبرت» جزو اولین بازیکنانی بودند که موراتی به شهر میلان آورد. رمبرت برخلاف زانتی اما هرگز در اینتر موفق نبود و در سال ۱۹۹۶ بدون انجام حتی یک بازی به تیم زاراگوزا پیوست.

با توجه به حضور «سیلویو برلوسکونی» و اقدامات‌اش، میلان به شهری درجه یک تبدیل شده بود، حتی بهتر از گذشته. شهری که معاشرت اجتماعی در آن اهمیت زیادی داشت و افرادی مورد احترام بیشتر قرار می‌گرفتند که مسئولیت‌های بیشتری برعهده داشتند. در چنین فضایی عملکرد، کار، حرفه‌ای‌گری و زندگی شخصی این دسته از افراد همواره به زیر ذره‌بین می‌رفت و دقیقاً به همین دلایل برای فوتبالیست و جنتلمنی همچون زانتی، میلان بهترین انتخاب ممکن بود. طولی نکشید که نویسندگان و خوانندگان مشتاق «گاتزتا دلواسپورت» در شهر میلان متوجه شدند که درباره زانتی مسائل حاشیه‌ای پیدا نخواهند کرد و به این ترتیب به مدت دو دهه، هر هفته تنها از حرفه‌ای‌گری و بازی زیبایش لذت بردند.

زانتی در طول ۱۹ سال فعالیت درست و قابل توجه‌اش در اینتر، با بازیکنان زیادی هم‌بازی شد و زیر نظر ۱۷ سرمربی کار کرد؛ از «روی هاجسون» گرفته تا «ژوزه مورینیو»، از «مارچلو لیپی» گرفته تا «هکتور کوپر»، از «رافا بنیتس» گرفته تا «روبرتو مانچینی» و هر سرمربی دیگری، وجه اشتراک تمامی آنها این بود که زانتی را به عنوان مهره اصلی خود و تکیه‌گاه تیم برمی‌گزیدند. تمامی مربیان اینتر از سال ۱۹۹۹ و بازنشستگی «جوزپه بارگومی» به بعد، بازوبند کاپیتانی تیم را با رضایت و البته افتخار به زانتی اهدا کردند.

فهرست توانایی‌هایی که از زانتی یک رهبر ایده‌آل می‌ساخت، لیستی بلند بالاست. برای مدافع و هافبک دفاعی که تمام طول دوران حرفه‌ای خود را در ایتالیا و آرژانتین سپری کرده، ثبت چنین آمار انضباطی بی‌لکه‌ای چشمگیر و مثال‌زدنی‌ست؛ زانتی نخستین بار در فوریه سال ۱۹۹۹ کارت قرمز دریافت کرد و بعد از آن ۱۲ سال بدون دریافت کارت قرمز به عملکرد خود ادامه داد تا اینکه در سال ۲۰۱۱ برای دومین و آخرین بار از زمین مسابقه اخراج شد!

ضمنا تنها در زمان مربیگری «روی هاجسون» بود که زانتی در رفتارش از خود پرخاشگری نشان داد؛ در مرحله برگشت فینال جام یوفا در سال ۱۹۹۷ که در وقت اضافه با نتیجه یک بر یک در مجموع دنبال می‌شد، هاجسون تصمیم گرفت برای ضربات احتمالی پنالتی، «نیکولا برتی» را جانشین زانتی کند. زانتی که در بازی با تصمیم هاجسون برای مهار «پائول اینس» به سمت راست منتقل شده بود از این تصمیم ابراز نارضایتی کرد و تعویض او در آستانه ضربات پنالتی، موجب افزایش عصبانیتش شد. با تمام این اوصاف او هنگام تعویض نه تنها با برتی خوش‌وبش کرد بله هاجسون را نیز در‌حالی‌که او را سرزنش می‌کرد و غر می‌زد، به آغوش کشید.

دوران باشکوه و جذاب زانتی در فصل رویایی ۱۰-۲۰۰۹ و در‌حالی‌که ۲۶ ساله بود به یک نقطه اوج دیگر رسید؛ با درخشش هموطن‌اش «دیگو میلیتو»، اینتر به قهرمانی سری آ ایتالیا، جام حذفی ایتالیا و لیگ قهرمانان اروپا رسید و او در هر سه جام گل قهرمانی را زد، اما این کاپیتان زانتی بود که باز هم در نقش مهره اصلی و نیروی محرک تیم ظاهر می‌شد. زانتی در میان ۲۸ بازیکن زیر نظر مورینیو، بیشتر از همه به میدان رفت و هر بار که پیراهن اینتر را بر تن کرد در ترکیب اصلی پای به مستطیل سبز گذاشته بود و نه یار تعویضی.

البته فتح عناوین و بالا بردن جام، در کمتر مواقعی بدون یک اتفاق تلخ همراه است. مانند اکثر رهبران درستکار دیگر، رنج کشیدن نیز بخشی از مسیر زانتی بود و این اتفاق چند روز پس از فتح لیگ قهرمانان اروپا رخ داد؛ جایی که او از فهرست آرژانتین برای جام‌جهانی ۲۰۱۰ یعنی دومین جام‌جهانی متوالی خط خورد. در سرنوشتی تلخ همانند تصمیم «خوزه پکرمن» پیش از جام‌جهانی ۲۰۰۶؛ زانتی در اکثر دیدارهای انتخابی جام‌‎جهانی به میدان رفته بود اما در نهایت از لیست نهایی برای حضور در جام جهانی کنار گذاشته شد. این دقیقاً همان اتفاقی بود که زیر نظر «دیگو مارادونا» نیز پیش از شروع جام‌جهانی ۲۰۱۰ رخ داد؛ روزنامه‌نگاران و کارشناسان سرتاسر اروپا و آمریکای جنوبی از این تصمیم الدیگو متعجب بودند، تصمیمی غیر معقول که بازگشتی نداشت و به این ترتیب بازوبند زانتی به «خاویر ماسکرانو» و جایگاهش در تیم به «جوناس گوتیرز» رسید.

زانتی اما جا نزد و از تیم ملی خداحافظی نکرد و با اخراج مارادونا، در سپتامبر ۲۰۱۰ مجدداً به تیم ملی دعوت شد. در کنار زانتی، «گابریل باتیستوتا» نیز به تیم ملی فرا خوانده شد و توسط فدراسیون فوتبال آرژانتین از این دو اسطوره در بازی برابر اسپانیا تقدیر به عمل آمد. یک سال بعد از آن سرانجام زانتی پس از کوپا آمریکا ۲۰۱۱ از فوتبال ملی کناره گیری کرد.

در سری‌آ برخلاف انتظارات، زانتی که در آستانه چهل سالگی قرار داشت به درخشش ادامه داد و در سه فصل پیاپی بیش از ۳۰ بار به میدان رفت و ستاره تیم‌اش بود اما سرانجام شکستن پاشنه پایش در آپریل ۲۰۱۳ باعث توقف رکورد او شد. هر داستان خوشی پایانی دارد با اینحال زانتی تلاش کرد تا از لحاظ بدنی و فیزیکی به شرایط ایده‌آل بازگردد ولی فراموش نکنید که او نیز یک انسان است. با این وجود خاویر بعد از متوجه شدن میزان مصدومیت‌اش گفت: «فقط می‌خواهم یک بار دیگر برابر هواداران اینتر به میدان بروم، البته امیدوارم بیشتر از یک بار باشد.» این قدرت ذهنی، آمادگی بدنی و توانایی زانتی بود که منجر شد او با وجود مصدومیتی سنگین به میادین بازگردد و ۱۲ بار دیگر در سال ۲۰۱۴ پیراهن اینتر را برتن کند که آخرین بار در ۱۸ می‌۲۰۱۴ رخ داد، جایی که زانتی سه ماه پیش از تولد ۴۰ سالگی‌اش از ابتدا به عنوان مدافع وسط به میدان رفت.

زانتی پس از خداحافظی از فوتبال به هیئت مدیره اینتر پیوست و حالا مرور کلکسیون تصاویر کوچک او که سالیانه برای مجلات گرفته می‌شد، تنها خاطرات خوش را برای ما زنده می‌کند. زانتی یک الگوی کامل بود؛ کار سخت، صداقت و البته حرفه‌ای‌گری از او بازیکنی ساخت که تا همیشه از او به عنوان یکی از بازیکنان محترم تاریخ یاد شود

    

یک نظر