اینتر دات آی آر _ اینتر در یک هفته اخیر همیشه به یاد اریکسن بوده است.

روزهایی که از شنبه سپری شد (زمان حمله قلبی)، روزهایی عادی نبودند؛ لحظه هایی که برای ما به نظر طولانی و بی احساس به نظر می رسیدند. زمانی که تمام خواسته هایمان این بود که همه چیز فقط یک کابوس و خواب بد باشد. خوشبختانه ما حتی از بدترین کابوس ها نیز بیدار می شویم. در سکوت محترمانه این روزها، ما تمام افکار، دعاها و حتی آه و حسرت هایمان را بروز ندادیم. عکس ها و اخبار جدید از بیمارستان Rigshospitalet در کپنهاگ، یعنی مکانی که تا چند روز پیش نمی شناختیم، باعث تسکین شد.

صبح سه شنبه بهترین لحظه فرا رسید: یک عکس، یک لبخند و یک انگشت شست (به نشانه لایک). و یک پیام رهایی بخش:

سلام به همه ، متشکرم از پیامهای شما از سراسر جهان. این برای من و خانواده ام معنی و ارزش زیادی دارد. حال من خوب است.

این تو بودی کریستین.

یک گام دیگر رو به جلو در روز جمعه برداشته شد: عمل (کاشت ضربان ساز ICD)، ترخیص از بیمارستان و ملاقات با هم تیمی ها:

دیدن این حجم از پیامهایی که به من اختصاص داده اید باورنکردنی بود. عمل به خوبی انجام شد و حال من خوب است. دیدن دوباره هم تیمی هایم پس از بازی عالی که دیشب انجام دادند فوق العاده بود و بدیهی است که من روز دوشنبه مقابل روسیه دوباره آنها را تشویق خواهم کرد.

ما حتی برای لحظه ای اریکسن را از یاد نبردیم و با سکوت به چنین لحظه ظریف و شخصی احترام گذاشتیم.

در عین حال ابراز محبت (از سوی سایرین) زیبا بود.

در حالی که روز شنبه دیدار بین دانمارک و فنلاند در کپنهاگ دوباره آغاز شد، روملو لوکاکو و اشرف حکیمی هر دو برای بلژیک و مراکش به میدان رفتند و گل های خود را به اریکسن تقدیم کردند. روملو در پیامی که در همه جا طنین انداز شده، مقابل دوربین ها فریاد زد: “کریس ، من تو را دوست دارم”. ادای احترام از گوشه و کنار جهان حتی از کره جنوبی و گل سون، هم تیمی سابق اریکسن در تاتنهام در حال دیده شدن بود.

لرزهای ناشی از ترس در این چند روز به آرامش و به احساسات تبدیل شد: پیراهن عظیم شماره 10 قبل از سوت آغاز بازی دانمارک و بلژیک در همان ورزشگاه روز شنبه نشان داده شد. بازی پس از ده دقیقه متوقف شد و هواداران و همچنین بازیکنان داخل زمین از جمله روملو لوکاکو برای اریکسن دست زدند. پیراهن و بنرها از سوی هواداران نمایش داده می شد و تیم های ملی دیگر هم همگی به فکر شماره 24 ما بودند. این ها لحظاتی بود که قوی ترین و صمیمانه ترین آغوش ها را برای اریکسن می ساخت.

فورتزا کریس، اینتر و همه طرفداران اینتر در کنارت هستند!

مرتضی بابایی
۲۹ خرداد ۱۴۰۰

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *